Ένα ειδικά φαινόταν να γνωρίζει πιο πολλά… Μάλλον είχε καταφέρει το σπάνιο και υπέροχο συνάμα, να βιώσει την εμπειρία του Μάγου.

Το πλησίασα… Ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Όμορφο φυσικά, όπως όλα, με αυτή τη μεταφυσική ομορφιά που καθηλώνει το βλέμμα και  βουρκώνει τα μάτια. Μα φαινόταν κάπως μελαγχολικό…  Τα μάτια του άστραφταν πολύ και ήταν καρφωμένα νωχελικά στο τρεχούμενο νερό του ποταμού. Ένα αμυδρό χαμόγελο σχηματιζόταν στα δροσερά του χείλη που νόμιζα ότι από τη μια στιγμή στην άλλη θα εξελιχθεί σε λυγμό. Και το πιο σημαντικό είναι η έλξη που μου δημιουργούσε.  Μία δύναμη με έσπρωχνε προς το μέρος του αλλά ταυτόχρονα μου έθετε και σαφή όρια, λες και όσο σιμά κι αν πλησίαζα ποτέ δεν θα μπορούσα να αγγίξω τα δροσοστολισμένα μαλλιά του.

“Μίλησέ μου για το Μάγο”, του είπα ξαφνικά. “Θέλω πολύ να μάθω.”

“Έκσταση, φόβος, επιθυμία, έρωτας,   λαχτάρα, ολοκλήρωση, γαλήνη,  Ελευθερία, πάθος,  υποδούλωση , απελπισία,  πόνος, Ελπίδα …”

και ξανικά στρέφει το πρόσωπο  προς το μέρος μου, με κοιτάει με κάτι μάτια που λαμπύριζαν όσο χίλια αστέρια και μου λέει σιγανά, “Πιστεύεις ότι θα μπορούσες να τα νοιώσεις όλα αυτά μαζί;” “Εγώ τα ένοιωσα!”… “Εγώ τα νοιώθω…”

Δεν ήξερα τι να πω…  Λέξη δεν έβγαινε από το στόμα μου όσο κι αν ήθελα να πω κάτι. Όσο κι αν ήθελα να ρωτήσω αυτό το πλάσμα τι μπορώ να κάνω για να το βοηθήσω. Γιατί σίγουρα υπέφερε. Υπέφερε από τον καταιγισμό όλων αυτών των συναισθημάτων. Δεν μπορούσε να βρει ησυχία , αυτό μπορούσα να το δω παρά το ότι το βλέμμα της φανέρωνε μία υπερφυσική ηρεμία. Όμως με πρόλαβε… “Δεν μπορείς να με βοηθήσεις”, μου είπε, “αν και βλέπω πόσο το θέλεις… ο μόνος που μπορεί είναι Εκείνος, μα δε θα τον ξαναδω ποτέ πια…”

“Θα τον βρούμε!”, της λέω όλο ελπίδα, “αν μόνο εκείνος μπορεί να βοηθήσει θα τον βρούμε!”

Μα εκείνη δεν έδειχνε να ενθαρρύνεται.Ένα πικρό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό της και το έκανε τόσο εύθραυστο, σχεδόν διάφανο. “Μα δεν καταλαβαίνεις;”, μου λέει, “Εκείνος δε θέλει να βρεθεί…”  Και με αυτά τα λόγια με άφησε στην όχθη να την παρακολουθώ να χάνεται σιγά σιγά μέσα στο σκοτεινό Δάσος.

Αυτός ήταν πάντα ο χαζός φόβος μου. Λες και ο γραπτός λόγος είναι ένας διαγωνισμός πρωτοτυπίας.

Λες και με τα γραπτά σου θα πρέπει να πεις το Καινούριο, το Διαφορετικό, το Υπέροχο που κανείς ποτέ δεν το εξέφρασε με ωραιότερο και σοφότερο τρόπο. Αν οι συγγραφείς σκέφτονταν έτσι και ζούσαν με αυτό το σύμπλεγμα, ο γραπτός Λόγος δε θα ήταν παρά ένα απόσταγμα Ναρκισσισμού, επιτηδευμένης σοφίας και εν ολίγοις επιφανειακής προσέγγισης της Έκφρασης.

Όχι. Φυσικά και δεν είναι έτσι τα πράγματα… Τα λόγια που τυπώνονται πάνω στο χαρτί ή  που πληκτρολογούνται στην οθόνη ενός υπολογιστή και συνθέτουν προτάσεις, παραγράφους και κείμενα  είναι  ένα αποτύπωμα εαυτού που μένει στο χρόνο, ένα στιγμιότυπο που καθορίζει  την κατάσταση στην οποία βρίσκεται μία ανθρώπινη ύπαρξη μία καθορισμένη στιγμή. Καθορίζει τις σκέψεις και το είναι ενός ανθρώπου όπως είναι διαμορφωμένο την παρούσα στιγμή. Επιφορτισμένο με συναισθήματα ή όχι, με μία ενέργεια όμως σίγουρα που παραμένει εκεί, ανάμεσα στις λέξεις, σαν εγκλωβισμένη στο χωροχρόνο. Και αν δεχτούμε ότι όπως τα κύτταρά μας έτσι και οι σκέψεις και γιατί όχι και οι ιδέες μας, πεθαίνουν και γεννιούνται συνεχώς για να παραμένουμε ζωντανοί, τότε θα μπορούσε να πει κανείς πως κάθε γραπτό μας είναι ένα φάντασμα του παλιού εαυτού μας…

Εδώ λοιπόν, σε αυτό το ένα από τα αναρίθμητα blog του κυβερνοχώρου, ξεκινώ ένα μικρό ταξείδι για να αφήσω κι εγώ, κάπου ανάμεσα στα δικά σας και τα δικά μου φαντάσματα.